شب ...............تاریک

 

 

فکر تاریکی و این ویرانی

 

بی خبر آمد تا با دل من

 

قصه ها ساز کند پنهانی

 

نیست رنگی که بگوید با من

 

اندکی صبر سحر نزدیک است

 

هر دم این بانگ بر آرم از دل :

 

وای این شب چقدر تاریک است

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شب تهی از مهتاب

شب تهی از اختر

ابر خاکستری بی باران پوشانده آسمان را یکسر

ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده خاکستری سرد .

 

 

 

احمد............کایا

 

 

میخواستم بامدادان باران ببارد

سلام به تو ای عشق من(۲)

ذره ذره در درون سنگ ها جای بگیر

سلام بر تو ای ای مهین زیبای من.(۲)

و کبوتر شبانگاهی

ناز کنان بر روی ابر ها به پرواز اید

این دم سحرگاهان را بیشتر دوست دارم

باز پسین بار درود........وطنم.

 

از سروده های: 

احمد کایا