ساقه ای بودم پیچیده به آن قامت مهر

 

دلــم کـه تنــگ میشــه آواز بــاران هــم بـرام غمبـــار مـــیشه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 

 چــــون گـــــلی، بـــــا ریــــــشه

 

 از زمین دل من کند و ربود
 نیمی از روح مرا با خود برد

 نشد این خاک بهم ریخته هموار هنوز
 ساقه ای بودم پیچیده به آن قامت مهر

 ناتوان، نازک،ترد، تند بادی برخاست
 تکیه گاهم افتاد، برگ هایم پژمرد

بی تو ، آن هستی غمگین دیگر
 به چه کارم آمد یا به چه دردم خورد؟

 روزها طی شد از تنهایی مالامال
 شب، همه غربت و تاریکی غم بود و خیال

 همه شب ، چهره لرزان تو بود
 کز فراسوی سپهر، گرم می آمد در آئینه اشک فرود

نقش روی تو ، درین چشمه پد یدارهنوز
  تو گذشتی و شب و روز گذشت

آن زمان ها،
به امیدی که تو، بر خواهی گشت

 

فریدون مشیری