باز هم در نگاه خاموشت...

 

من به مردي وفا نمودم و او                پشت پا زد به عشق و اميدم

 

هر چه دادم به او حلالش باد           غير از آن دل كه مفت بخشيدم

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

دگرم آرزوي عشقي نيست                      بي دلان را چه آرزو باشد

 

دل اگر بود باز مي ناليد                             كه هنوزم نظر باو باشد

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

باز هم در نگاه خاموشت                      قصه هاي نگفته اي داری؟

 

باز هم چون به تن كنی جامه               فتنه هاي نهفته اي داری؟

 

 

  اي ستاره ها كه بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد

 

 

اي ستاره ها كه از وراي ابرها

 

بر جهان ما نظاره گر نشسته ايد

 

 

 آري اين منم كه در دل سكوت شب

 

نامه هاي عاشقانه پاره مي كنم

 

 

اي ستاره ها اگر بمن مدد كنيد

 

دامن از غمش پر از ستاره مي كنم

 

 

با دلي كه بوئي از وفا نبرده است

 

جور بي كرانه و بهانه خوشتر است

 

 

در كنار اين مصاحبان خودپسند

 

ناز و عشوه هاي زيركانه خوشتر است

 

 فــــروغ فـــرخـــزاد

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

پی نوشت:

 

از آن شبي كه به دل راز عشق حك كردي

مرا دچار همين درد مشترك كردي

 

و با نگاه صميمي خويش اي زيبا

بلور خاطر من را پر از ترك كردي

 

به يك اشاره خود گوش خسته دل را

دوباره تشنه آواز ني لبك كردي

 

چه سرنوشت عجيبي كه بعد از اين همه وقت

به ساده بودن قلبم دوباره شك كردي

 

غروب بود كه ناگه جدا شدي از من

و زخمهاي دلم را پر از نمك كردي

 

دوباره شعر قشنگي شده است ميدانم

تو در سرودن شعرم به من كمك كردي