بخدای کعبه که رستگار شدم

 

 

 ((فزت و رب الکعبه ))

 

بخدای کعبه  که رستگار شدم 

 

 

 

ایام ضربت خوردن و شهادت مولای موتقیان

  

امام پرهیزگاران و ستم دیدگان .

حضرت علی بن ابیطالب (ع) را بر

 

****************

 

 پیشگاه امام عصر و زمان (عج)

 

و رهبر عزیزمان آیت الله خامنه ای

 

و کلیله مردم شریف ایران

 و عموم شیعان جهان

 

و مریدان آن حضرت تسلیت عرض میکنیم.

 

 

 

جايگاه علي عليه السلام درهستي

 

معرفت و شناخت كامل شخصيت والاي اميرالمؤمنين علي (ع) و جايگاه او در جهان هستي در حد بشر نيست چه رسول اكرم (ص) خطاب به مولا مي فرمايد :

يا علي لا يعرفك الاّّّ الله و انا

اي علي! تو را هيچكس نشناخت جز خدا و من

درابتداي خلقت، معمار آفرينش، زمين و خورشيد و ماه و بر و بحر اعلام كرد كه آفرينش شما، آفرينش همه چيز، به طفيل محبت پنج نور مقدس است.

يا ملائكتي و سكان سماواتي اعلموا اني ما خلقت سماء مبنيه و لا ارضا محديه و لا قمرا منيرا و لا شمسا مضيئه

و لا فلكا يدور و لا بحرا يجري و لا فلكا يسري الا في محبه هؤلاء الخمسه.

 آفرينش بر محبت اينان رقم خورد و عرصه هستي به حب ولايت آنان از عدم شكل گرفت. اگر علي (ع) نبود، آفرينش به تكوينش نمي ارزيد . نوروجود علي (ع) ، مصباح پايگاه آفرينش شد وهستي اول با وجود او شكل گرفت. هدفنامه وجود را نيز به وجود او پيوند زدند.

لو لا كلما خلقت الا فلاك و لو لا علي لما خلقتك...

در زيارتنامه مولي در روز غدير علي (ع) را ندا مي دهيم :

السلامٌَُُُ عليكُُ ايها النبأ العظيم، الذي هم فيه مختلفون

سلام برتو اي خبر بزرگ عالم! خبر بزرگ هستي. پس علي (ع) راز بزرگ خلقت است! اما در او اختلاف كردند. اين بود كه اول مظلوم عالم هم ″علي″ نام گرفت.

روزي پيامبر اكرم (ص) در جمع صحابه بودند و جبرئيل، ملك مقرب الهي هم به شكل انساني در آن جمع حاضر بود. پيامبر به جبرائيل رو كردند و با اشاره به اميرالمؤمنين علي (ع) فرمودند: آيا او را مي شناسي؟ عرض كرد: چگونه او را نشناسم كه او در عرش مرا معلم بود و شيوه عبوديت الهي را به من تعليم فرمود. تو به آدم وقتي كه از بهشت قرب رانده شد و به زمين فراق هبوط كرد، با ذكر نام علي (ع) و اهل بيت او به درگاه الهي پذيرفته شد. نوح نام او را بر كشتي خويش حك كردو لنگرگاه كشتي اش را مسجد كوفه قرار داد. خداوند در شب معراج با حبيب خويش با صوت علي (ع) سخن گفت. قرآن كريم، علي (ع) را به منزله نقش پيامبر دانست.

فقل تعالوا ندع ابناء نا و ابناءكم و نساءنا و نساءكم و انفسنا و انفسكم (آل عمران 61)

پيامبر فرمودند: من و علي از يك درختيم (انا و علي من ش جره واحده) و باز فرموده:   (انت مني بمنزله هارون من موسي) و نيز: (انا مدينه العلم و علي بابها) همانا من شهر علمم و علي در آن است. و خطاب به مولي فرمود: (انت اخي و وصيي و وارثي) تو برادر من و وصي و وارث مني. در فرازي از دعاي ندبه  پيامبر خطاب به علي مي فرمايد (لو لا انت يا علي لم يعرف المؤمنون بعدي) اي علي اگر تو نبودي مردم پس از من مؤمنان را نمي شناختند.

در زيارت مطلقه مي خوانيم ((السالم علي ميزان الاعمال)) علي ميزان و معيار اعمال است. امام صادق (ع) در زيارت جدش عرضه مي دارد درود بر تقسيم كننده بهشت و جهنم، درود بر نعمت الهي بر نيكان :

((السلام علي قسيم الجنه و النار السلام علي نعمه الله علي الابرار))

محبت علي عامل رسيدن به كمال

در دواير مختلف هستي،‌هر شعاعي به دور محوري مي چرخد و هر پديده اي حول قطب وجودي كه وابسته به اوست، دور مي زند. امام معصوم محور هستي، قطب عالم وجود، تكيه گاه آفرينش، واسطه فيض الهي به جهان هستي و نگهدارنده كائنات باذن الله است. در اين راستا، محبت و ولايت علي (ع) مربي همه موجودات، هدايتگر آنان به سوي كمال و سبب دوام و قوام تمامي پديده ها از جمال تا انسان است. پيامبر خدا (ص) در اين رابطه بيان زيبايي مي فرمايد:

  حبًٌ عليٍٍٍّ حسنه لا تضرمعها سيئهًٌ      (بحار ج 9 ص 401)

محبت علي (ع) حسنه اي است كه با وجود آن هيچ گناهي به انسان صدمه نمي رساند.

بر اين معنا اگر محبت علي (ع) كه نمونه كامل انسانيت و طاعت و  عبوديت و اخلاق است از روي صدق و راستي باشد، مانع ارتكاب گناه مي گردد. مانند واكسني كه مصونيت ايجاد مي كند و نمي گذارد بيماري در شخص ″واكسينه شده″ راه يابد. محبت پيشوايي مانند علي (ع) كه نمونه تقوا و پرهيزكاري است آدمي راشيفته رفتار علي (ع) مي كند. فكر گناه را از سر او بدر مي برد، البته به شرطي كه محبتش صادقانه باشد . كسي كه علي (ع) را بشناسد، تقواي او را بشناسد، سوزوگداز عارفانه او را، ناله هاي نيمه شبهايش را و ساده زيستي و كار و تلاش همه جانبه اش را بداند، محال است به خلاف فرمان او كه هميشه امر به تقوي و درستي مي كرد عمل كند. يعني هر محبي به خواسته محبوبش احترام مي گذارد و فرمان او را گرامي مي دارد. فرمانبرداري از محبوب لازمه محبت صادق است.

 

 مراسم لیا لی قدر شب بیست یکم

در حرم مطهرمولا علی علیه السلام  (نجف اشرف)

 

 

 

﴿ بسم الله الرحمن الرحیم ﴾  

انا انزلناه فی لیلة القدر ﴿1﴾

ما قرآن را در شب قدر فرو فرستادیم

 و ما ادریک ما لیلة القدر ﴿2﴾

تو شب قدر را چگونه شبی می‌دانی ؟

 لیلة القدر خیر من الف شهر ﴿3﴾

شب قدر از هزار ماه بهتر است

 تنزل الملائکة والروح فیها باذن ربهم من کل امر ﴿4﴾

در آن شب فرشتگان و روح (جبرئیل) ،

 به اذن خدا همه ی فرمان‌ها و سرنوشت‌ها را فرود می‌آورند

سلام هی حتی مطلع الفجر ﴿5﴾

آن شب تا سپیده دمان ، همه سلام است و سلامت

  

در توصیف لیالی قدر

 

 

 

رمضان، ماه نزول قرآن، ماه نزول «فرشته‏ها» و «روح‏» ⁽¹⁾ بار ديگر از راه رسيد .

دوباره سفره ضيافت الهى گسترده شد و پرهيزكاران به مهمانى خدا دعوت شدند!

در اين ماه اگر تمامى اعضاء و جوارح روزه باشد؛ حتى خوابيدن و نفس كشيدن نيز عبادت و تسبيح

است . ⁽²⁾

 ماه غلبه بر شيطان درون و بيرون و بى اعتنا شدن و بى توجهى به ظواهر فريبنده‏اى است

 كه كمترين توجه به آنان، نورانيت درون را خاموش مى‏كند! ... ماهى است كه در شب‏هاى قدر آن بايد،

« دفترچه بيمه‏» زندگى را به مُهر « تمديد اعتبار» امام زمان (عج) ممهور ساخت؛

زيرا در غير اين صورت، ديگر تحت پوشش ولايت نخواهيم بود!

«رمضان، ماهى است كه ابتدايش رحمت،

 ميانه‏اش مغفرت و پايانش آزادى از آتش جهنم است‏.» ⁽³⁾

اگر دل، در اين ماه، بهارى نشد؛ هميشه سال، پائيزى و سرد است .

سالكان، اين ماه را به رفع تكليف نمى‏گذرانند ...

آن جا كه مى‏توان با قطره اشكى در نيمه‏هاى شب، انبوه آتشى را خاموش كرد؛

آنجا كه فرشتگان، به نزديك ‏ترين مدار زمين رسيده‏اند؛آنجا كه شياطين در « بند» هستند؛

 آنجا كه درهاى جهنم بسته است، درهاى رحمت ‏باز؛

 و ... آنجا كه روزه سپر است از آتش! چرا غفلت؟! حال كه « اياما معدودات‏»،

 بهترين فرصت‏ براى تزكيه نفس و « لعلكم تتقون‏» ⁽⁴⁾ شدن است،

چرا كسالت و تنبلى؟! بايد از لحظه لحظه اين ماه استفاده كرد

 و از روزها و شب‏هايش بهره‏ها گرفت؛ تا موفق به دريافت « كارنامه قبولى‏» شد!

و بايد قدر شب‏هاى «قدر» را دانست؛ بخشنده مهربان منتظر است

تا « يا رب‏» بخشش خواهان را بشنود: شب خيز كه عاشقان به شب راز كنند             

 گِرد در و بام دوست پرواز كنند هر جا كه درى بود، به شب مى‏بندند .

 الا در دوست را كه شب باز كنند و آنان كه عمر خود را صرف اطاعت از دستورات الهى كرده‏اند،

 به همه شب‏هاى ماه رمضان توجه دارند و مى‏گويند:

 هر شب، شب قدر است، اگر قدر بدانى! ...